- อรุณสวัสดิ์ - ว่าไง
เดตเมื่อคืนเป็นไงบ้าง
- ก็ดีนะ - ดีแล้ว
ตายจริง ขอโทษที
โอเค มันเยี่ยมสุดๆ เลย
ฉันไปทำงานก่อนนะ สายแล้ว
อะไรนะ นายจะทิ้ง ผู้หญิงคนนี้ไว้กับฉันเหรอ
ไม่ต้องห่วงน่า เธอเป็นผู้หญิงที่เยี่ยม
เออแล้วก็ ช่วยอะไรฉันอย่างสิ
พอเธอออกมา ช่วยบอกเธอหน่อยว่า
ฉันไม่อยากคบกับใครจริงจัง ขอบใจมาก
อะไรนะ ล้อเล่นใช่ไหม
แค่พูดลอยๆ ไปก็ได้ ช่วยปูเรื่องให้ฉันก่อน
บอกว่าฉันเป็นพวกรักสันโดษ ไม่สิ อาชญากรดีกว่า
เธอคงไม่อยากข้องเกี่ยว กับคนแบบฉันเท่าไร
นี่ ให้จำเยอะจัง
บอกแค่ว่านายมันสารเลวได้ไหม
นี่ เดี๋ยวฉันโทรหาเธอทีหลังเอง
พูดจริง
เอาน่า แชนด์เลอร์ช่วยฉันประจำ เขาทำแพนเค้กให้สาวๆ ด้วยซ้ำ
แถมเขายังทำเผื่อฉันด้วยนะ
ฝันไปเถอะ ฉันจะไม่บอกอะไรเธอทั้งนั้น
- มันไม่ใช่เรื่องของฉัน - ก็ได้
แล้วเอาไงเรื่องแพนเค้กล่ะ
- สวัสดีค่ะ - ดีค่ะ
เมื่อกี้ขอโทษนะคะ
แต่ประตูมันล็อกไม่ได้
โจอี้จงใจทำพังตอนฉันย้ายเข้ามาน่ะ
คุณคือเรเชลสินะ ฉันเอริน
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
ฉันไม่อยากทำตัวเหมือน สาวมัธยมหรอกนะ
แต่เขาพูดอะไรถึงฉันบ้างไหม
อยากกินแพนเค้กไหม
เอาสิ
(ห้องสมุดมหาวิทยาลัย)
- ไม่เอาน่า เรามาทำอะไรที่นี่ - โอเคๆ ลองเดาดูสิ
ส่องสาวเหรอ
โอเค ก่อนหน้านี้ฉันพิมพ์ชื่อ ลงในคอมพิวเตอร์ของห้องสมุด
แค่ลองดูขำๆ น่ะ
ฉันพิมพ์ชื่อตัวเองลงไป เดาสิว่าฉันเจออะไร
วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของฉัน
มันอยู่ที่นี่ อยู่ในห้องสมุด ที่ใหญ่ที่สุดในมหาวิทยาลัย
- เจ๋งไปเลย - ใช่
ในนี้มีหนังสือที่เขียนโดย ผู้หญิงที่ชื่อเวนดี้ จุ๋มจิ๋มด้วย
เสียงอะไรน่ะ
เสียงเหมือนคนสองคนกำลังสนุก กับการหาหนังสืออยู่เลยนะ
- ขอโทษครับ - ขอโทษค่ะ
นายไม่ได้ชวนฉันมา เพื่อทำแบบนั้นใช่ไหม
เธอส่งไก่กลับมาอีกแล้วเหรอ
เธอบอกว่าไก่แห้งไป และก็อยากจะเข้ามาในครัว
เพื่ออธิบายให้คุณฟังว่า เธออยากได้แบบไหนกันแน่
ได้ ฉันก็อยากเจอ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องไก่เหมือนกัน
ส่งผู้พันเข้ามาได้เลย
คุณพระคุณเจ้า
โชคดีชะมัด
- แจนิซ - ว่าไง
แม่เชฟสาวแห่งร้านอาหารสุดหรู ที่ทำไก่ได้อร่อยเลิศที่สุด
ฉันสบายดี
เธอใส่อะไรที่นิ้วน่ะ ตาฉันบอดแล้ว
ใครคือหนุ่มโชคดีคนนั้นล่ะ
คุณพระคุณเจ้า
ฉันเสียใจจริงๆ ที่รัก เธอโอเคนะ
ไม่ได้บอกเธอไปว่า เราจะแต่งงานกันใช่ไหม
- เธอเห็นแหวนแล้ว - เธอสติแตกหรือเปล่า
เธออึ้งไปเลยตอนที่ฉันบอก แต่ใครๆ ก็อึ้งทั้งนั้น
ก็จริง
เธอมีแฟนแล้วด้วยนะ
ชื่อคลาร์ก
แล้วเธอก็เชิญตัวเองมางานแต่งเรา
คลาร์กก็มาด้วย
เธอปฏิเสธไปใช่ไหม
อะไรนะ
เธอปฏิเสธไปใช่ไหม
ก็หล่อนต้อนฉันซะจนมุม
เธอถามว่าจัดงานในเมืองหรือเปล่า แล้วจะให้ฉันบอกเธอว่าไงล่ะ
โกหกไปสิ
ไม่เห็นจะยากเลย "เราส่งเช็คไปให้แล้วนะ"
"ลูกคุณน่ารักมาก"
"รออ่านหนังสือนายไม่ไหวแล้ว รอสส์"
ไม่เอาน่า เธอก็แค่มางานแต่งเรา
อาจจะไม่แย่ขนาดนั้นก็ได้
คิดว่าเธอจะนั่งอยู่เงียบๆ เหรอ
เธออาจจะอยากกล่าวคำอวยพร
เธออาจจะออกไปคว้าไมโครโฟน
แล้วร้องเพลง "พาร์ตไทม์เลิฟเวอร์"
ตายจริง เธอจะต้องไม่ชอบ ไก่ที่เสิร์ฟในงานด้วยแน่เลย
รู้อะไรไหม ไม่เป็นไรหรอก
เธออาจจะไม่อยากมาก็ได้
- จริงเหรอ - ไม่ นั่นคือการโกหก
เห็นไหมว่าง่ายแค่ไหน
งั้นนายจะโกหกเหรอ
ใช่
- จะง่ายแบบนั้นเหรอ - ใช่
ก็ดี งั้นไปโกหกคืนวันเสาร์นะ
เพราะเราจะไปทานมื้อค่ำ กับเธอและคลาร์ก
- ว่าไง - ไง
เพื่อนเธอคนนี้ใครล่ะ
อ้าว
- ไง โจอี้ - เอริน
คุณยังอยู่อีกเหรอ
ใช่ เรานั่งคุยกันทั้งวัน
สนุกมากเลยล่ะ
นั่นสินะ เอรินคุยเก่งจะตาย
แถมยังมีพวกเธอด้วย
เอาล่ะ ฉันกลับก่อนดีกว่า
- วันนี้สนุกมาก ขอบคุณนะ - แน่นอน
โอเค
- โจอี้ เมื่อคืนสนุกเนอะ - ใช่
เดี๋ยวผมโทรหานะ
- เดี๋ยวฉันโทรหาด้วย - ฉันโทรหาก็ได้
- โทรหาฉันด้วยสิ - โอเค
- โอเค ดีใจที่ได้เจอคุณอีก - บาย
- บ๊ายบาย - บาย
ดูเหมือนระบบเราจะผิดพลาดนะ
ขอโทษนะ โจอี้ ฉันบอกเธอแบบที่นายต้องการไม่ได้
พวกเรานั่งคุยกันแล้วก็...
เราอยากให้นายแต่งงานกับเธอ
- อะไรนะ - นายไม่รู้หรอกว่าเธอเยี่ยมแค่ไหน
ไม่รู้เหรอ คิดว่าใครพาเธอมาล่ะ
กามเทพมั้ง
โจอี้ เธอเจ๋งมากเลย เธอพูดได้ตั้งสี่ภาษาแน่ะ
แหม รู้ใจผู้ชายจัง
ไม่เอาน่า โจอี้ เธอเหมาะสมกับนายจะตาย
เธอน่ารัก แถมชอบเบสบอล ดื่มเบียร์สองขวดตอนมื้อเที่ยงด้วย
เบียร์ของฉันเหรอ
ฟังนะ เธอเป็นผู้หญิงที่เยี่ยมมาก
เรามีช่วงเวลาที่ดีด้วยกัน แต่ฉันว่าเราไปกันไม่รอดหรอก
นายก็พูดแบบนั้นตลอด
ใช่ ถ้านายให้โอกาสผู้หญิงคนนี้
มันอาจจะไปรอดก็ได้
ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น
- งั้นก็แล้วแต่ - ตามใจ
อย่าเพิ่งตัดสินฉันสิ
เธอตกหลุมรักผู้ช่วยของตัวเอง
ส่วนเธอก็ไปคบ
กับเจ้าคนเพี้ยนๆ ที่เลี้ยงนกพิราบบนดาดฟ้า
ฟีบี้
คบแบบลับๆ
(เซ็นทรัลเพิร์ก)
มีคนเอากันต่อหน้าหนังสือฉัน
อะไรนะ
วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของฉัน อยู่ในห้องสมุดมหาวิทยาลัย
ฉันเลยไปดู
แล้วก็มีพวกนักศึกษาผลิตลูกกันอยู่
ตรงกลางหมวดบรรพชีวินวิทยา
ตายจริง ได้เห็นของดีหรือเปล่า
ถามหน่อยว่าที่มหาวิทยาลัยเธอ
มีตรงไหนที่นักศึกษา ชอบแอบไปเล่นซนกันไหม
ก็มีนะ
พวกเขาจะอยู่ตรงมุมห้องสมุด ที่มีแต่หนังสือฝุ่นเขรอะ
ที่ไม่มีใครเคยอ่าน
ใช่ มีที่แบบนั้น
เยี่ยม เพราะคนมากันไม่หยุด ฉันว่ากำลังฮิตกันแน่ๆ
เดี๋ยวก่อนนะ
ชั้นห้า ติดกับผนังด้านหลังเหรอ
ฉันอยากจะบ้าตาย
เอาล่ะ เราไปดูหนังกันเถอะ
นายจะรีบไปไหน
ฉันอยากดูตัวอย่างหนัง
ขนมน่ะ
ว่าไง
ดูสิว่าใครมา
- ไง โจอี้ - ไง เอริน
- ไง เรเชล - ว่าไง
เรากำลังจะออกไปดูหนังกันพอดี
- ใช่ - ไม่นะ
มีอะไรเหรอ
ฟีบี้
เราลืมเรื่องงานเลี้ยง ที่เราต้องไปซะสนิทเลย
ไม่นะ
งานเลี้ยงอะไร
- งานเลี้ยงวันเกิด - งานเลี้ยงวันเกิด
งานเลี้ยงวันเกิดใคร
- งานเลี้ยงวันเกิดอลิสัน - งานเลี้ยงวันเกิดอลิสัน
อลิสันอายุเท่าไรแล้วล่ะ
- สามสิบสอง - สามสิบสอง
เดี๋ยวนะ
ทำไมพวกนายไม่ไปด้วยกันแทนล่ะ
แหม กลายเป็นงี้เฉยเลย
ขอโทษครับ ผมเป็นศาสตราจารย์ที่นี่
รู้จักหมวดบรรพชีวินวิทยา ที่อยู่ชั้นห้า เลขที่ 437 ไหมครับ
ครับ ขอเวลาผมห้านาทีนะ
ต้องหาคนมาเข้ากะแทนก่อน
ไม่ๆ
ขอผมคุยกับคนดูแลที่นี่หน่อยได้ไหม
ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ
สวัสดีครับ ผมอยากรู้ว่า เราเพิ่มการรักษาความปลอดภัย
ที่หมวดบรรพชีวินวิทยาได้ไหมครับ
บนชั้นนั้นมีหนังสือที่ผมเขียน
และแทนที่คนจะหยิบไปอ่าน
พวกเขาดันเกลือกกลิ้งตรงหน้ามันแทน
เราทราบถึงปัญหาที่คุณพูดมาดี
แต่เรื่องเพิ่มการรักษาความปลอดภัย
ผมเกรงว่าตอนนี้ ห้องสมุดมีพนักงานไม่พอ
ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้จริงๆ
ก็ได้
ได้เลย ถ้าผมเป็นคนเดียวที่เห็นคุณค่า
ของตัวอักษรที่ถูกเรียบเรียงมา
งั้นผมจะไปปกป้อง พื้นที่ตรงนั้นด้วยตัวเอง
อย่าคิดจะตามผมมานะ
- ไง - ว่าไง
- ไปกับเอรินมาเป็นไงบ้าง - วิเศษมากเลย
เรามีความสุขกันมาก
- เย่ - เย่
- งั้นนายก็ไม่โกรธเราแล้วสิ - ไม่เลย พวกเธอพูดถูก
ครั้งนี้เจ๋งกว่าตอนที่เรา ไปเดตกันครั้งแรกเยอะเลย
ตอนนั้นอึดอัดสุดๆ เราทั้งคู่เกร็งกันมาก
- นอนด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอ - ใช่ เลยสบายใจขึ้นเยอะ
แถมเรามีอะไรเหมือนกันหลายอย่างมาก
เธอชอบแซนด์วิช กีฬา
แต่เธอเป็นแฟนทีมเมตส์
ตอนนี้ยังไม่ใช่ปัญหาเท่าไร แต่ถ้าเกิดเรามีลูก
ตายจริง
ฟังนายพูดเรื่องมีลูกสิ
- ก็นะ - โจอี้ของฉัน
อย่าชิงแต่งงานก่อนฉันล่ะ
ไม่อยากเชื่อเลยว่า คลาร์กจะเบี้ยวนัดฉัน
เดี๋ยวเขาก็มาน่า
เธอโง่หรือเปล่าเนี่ย
- เรารอมาตั้งสามชั่วโมงแล้ว - แค่นั้นจริงเหรอ
มาคุยเรื่อง ที่มีความสุขกว่านี้ดีกว่า
เล่าเรื่องงานแต่งสุดน่ารัก ให้ฉันฟังหน่อยสิ
คือ อันที่จริง มีบางอย่าง
ที่เราอยากบอกเกี่ยวกับงานแต่ง
เราจะจัดพิธีเล็กๆ
เล็กจิ๋ว
เราไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะจัดทำไม
เราจะเชิญแต่คนในครอบครัวน่ะ
เดี๋ยวนะ
พวกเธอเห็นฉันเป็นคนในครอบครัวเหรอ
ทีนี้ฉันต้องถามอะไรหน่อย ตอบมาตามตรงนะ
จะให้ฉันร้อง "แคร์เลสวิสเปอร์" หรือ "เลดี้อินเรด" ดีล่ะ
คุณพูดแบบนั้นได้ไง เมตส์ไม่มีตัวปิดเกมด้วยซ้ำ
แล้วเบนีเตซล่ะ
แล้วเกมแรกของฤดูกาลล่ะ
- แล้วจะหุบปากได้ยัง - คุณสิหุบปาก
ฉันชอบเถียงกับเธอจริงๆ
- เดี๋ยวมานะ - โอเค
กับโจอี้เป็นไงบ้าง
ก็โอเคนะ
โอเคเหรอ
เดี๋ยวนะ
โอเค บอกทีว่าเธอชอบเขา ช่วยบอกทีว่าเธอชอบเขา
ฟังนะ เขาเป็นผู้ชายที่เยี่ยมมาก
และฉันรู้ว่าเธออยากให้เราไปรอดจริงๆ
แต่ฉันคิดว่าเราไปกันไม่รอดหรอก
แต่...
แต่เธอบอกว่าชอบเขานี่ มันเกิดอะไรขึ้นล่ะ
เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาเหรอ
- ประมาณนั้น - งั้นก็เปลี่ยนกลับมาสิ
ขอโทษนะ คือฉัน...
ฉันแค่ไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่าไร
ไม่ตื่นเต้นงั้นเหรอ พวกเธอนอนด้วยกันแล้วนี่
ก็ใช่
ร่านเอ๊ย
แล้วโจอี้รู้ตัวบ้างไหม
ฉันว่าเขาไม่รู้หรอก แต่ว่านะ
พวกเธอช่วยบอกเขาหน่อยก็ได้
บอกเขาว่าฉันไม่อยาก คบกับใครจริงจังอะไรแบบนั้น
ประมาณว่าเธอรักสันโดษน่ะเหรอ
ใช่ แบบนั้นแหละ
หรือไม่ก็บอกเขาว่าเธอคือสตรอนโซ
อะไรนะ
ภาษาอิตาลีคงไม่ใช่ หนึ่งในสี่ภาษาที่เธอพูดได้สินะ
- เฮ่ ไปกันเลยไหม - ค่ะ ไปกันเถอะ
โอเค แล้วเจอกันนะ
- บาย - ไว้เจอกัน
นี่ ขอบใจมากนะ
ดูท่ากามเทพคงจะไม่ได้ เป็นคนพาเธอมาสินะ
ใช่ ก็แค่คนแคระบินได้เหมือนเคย
ครับผม มีอะไรให้ช่วยครับ
เราแค่มาดูเฉยๆ น่ะครับ
นักศึกษาร่วมสถาบันนี่เอง กำลังมองหาอะไรอยู่ล่ะ
หรือกำลังหา...
บทประพันธ์ของดร.เชสเตอร์ สต็อก เรื่องสไมโลดอน แคลิฟอร์นิคัส
ออกไปให้พ้นเลย
นัดเจอใครหรือเปล่าครับ
หรือคุณแค่มาเพื่อรื้อฟื้น
เรื่องการวิวัฒนาการ ในมุมมองของเมอร์เรียม
ที่จริง ฉันว่ามุมมองของเมอร์เรียม ออกจะล้ำหน้าไปสักหน่อย
ผมก็คิดว่ามุมมองของเมอร์เรียม ล้ำหน้าเกินไปเหมือนกัน
ขอโทษนะคะ
- คุณเป็นใครเหรอ - ผมสอนที่นี่ครับ รอสส์ เกลเลอร์
รอสส์ เกลเลอร์เหรอ ทำไมฉันรู้จักชื่อนั้น นั่นมัน...
เดี๋ยวนะ
คุณเขียนเล่มนี้เหรอ
ใช่ครับ
คุณคือคนที่ยืมหนังสือผมไปเหรอ
คุณดูไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย
คุณหนุ่มมาก
คือผม...
ผมเรียนข้ามประถมสี่ไปน่ะ
ผมเสียใจมากจริงๆ ครับ
- ไง - ว่าไง
สวัสดี
ไปเดตมาเป็นไงบ้าง
เยี่ยมมาก เราเดินเล่นกันรอบหมู่บ้าน
เราไปที่ร้านขายไอศกรีม ซื้อมิลก์เชกมาแบ่งกัน
ไม่ถึงครึ่งก็เถอะ แต่ก็นะ...
แล้วก็นะ
ฉันว่าจะพาเธอขึ้นเหนือ ไปเช่าโรงแรมหรูๆ
จริงเหรอ เธอบอกว่า อยากไปเที่ยวกับนายเหรอ
เปล่าๆ มันเป็นเซอร์ไพรส์น่ะ
แต่ก็อาจจะยากอยู่
เพราะเธอบอกว่าพักนี้งานจะยุ่งหน่อย
- แย่แล้ว - นั่นสิ
โจอี้ เราต้องคุยกันหน่อยนะ
วันนี้ฉันคุยกับเอรินแล้ว ก็รู้สึกว่า...
เธอไม่อยากคบกับใครจริงจังเท่าไร
- ไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน - เธอบอกฉันน่ะ
เธอบอกว่าเป็นพวกรักสันโดษ
- โจอี้ - ไม่เป็นไร เรช สบายมาก
ฉันก็เป็นพวกรักสันโดษใช่ไหมล่ะ
โจอี้ นายดีเกินไปสำหรับเธอนะ
ใช่ และฉันสัญญาว่า คราวหน้าจะแค่บอกลา
แล้วบอกด้วยว่านาย ไม่อยากคบกับใครตอนนี้
ไม่
ไม่ต้อง แต่ครั้งหน้า...
- ดูให้แน่ใจว่าเธอชอบฉันจริง - นั่นก็ด้วย
โจอี้
ว่าไง
อยากกินแพนเค้กไหม
- ถามสักที - โอเค
เราจะทำยังไงกันดี
เอาเพลง "แคร์เลสวิสเปอร์" แล้วกัน
แชนด์เลอร์
เธอเห็นเราไหม เห็นหรือยัง
แจนิซ เธอมาทำอะไรที่นี่
คือตอนแรกฉันคิดว่า จะกลับไปที่อพาร์ตเมนต์
แต่แล้วฉันก็รู้สึกว่า คืนนี้ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว
ฉันก็เลยอยากรู้ว่า จะมาอยู่ที่นี่ด้วยได้ไหม
ฉันรู้สึกอยากอยู่กับครอบครัวน่ะ
แบบนี้ลูกเราก็ต้อง เรียกเธอว่าป้าแจนิซน่ะสิ
ขอร้องล่ะ ฉันไม่รู้ว่าควรทำไงจริงๆ
งั้นก็ลองคิดดูสักจิ๋วหนึ่งก่อนดีไหม
- มีทิชชูไหม - อยู่ในห้องน้ำน่ะ
โอเค
ให้เธออยู่ไปเถอะ
ไม่ได้นะ ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็จะอยู่ไปตลอดกาล
เหมือนโซฟาตัวนั้นของนายสินะ
เธอคิดเรื่องนั้นตอนนี้เหรอ
ฉันไม่เคยหยุดคิดถึงมันเลยต่างหาก
นี่ พวกเธอ
มีใครอยากเข้าห้องน้ำ ก่อนฉันลงอ่างไหม
แจนิซ ผมขอโทษนะ แต่ว่า...
ผมให้คุณค้างคืนที่นี่ไม่ได้
ทำไมล่ะ
เอาความจริงเหรอ
อพาร์ตเมนต์ของเราเป็นจุดศูนย์กลาง
ของพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า
ผมกับมอนิก้ามีภูมิคุ้มกัน แต่น่าเศร้าที่...
คุณไม่มี
โอเค ฉันอยากได้ผ้าห่มสักผืน
คุณมีแบบที่ป้องกันอาการแพ้ไหม ไม่งั้นน้ำมูกฉันจะไหลเยอะมาก
พวกเธอเลี้ยงแมวหรือเปล่า เพราะฉันเริ่มแพ้แล้ว
ได้ยินไหม ฟังสิ
ให้ตายเถอะ เธอต้องไปจากที่นี่
ทำไมล่ะ
เพราะแชนด์เลอร์ยังมีใจให้เธออยู่
จริงเหรอ
พูดอีกทีซิ
ใช่แล้ว ใช่
และนั่นคือเหตุผล ที่เราให้เธอค้างที่นี่ไม่ได้
และเป็นเหตุผลว่าทำไม เธอถึงไม่ควรมางานแต่งของเรา
เป็นความรู้สึกที่รุนแรงจริงๆ
ฉันรู้ว่าความรู้สึกของเขา คงไม่สามารถจางหายไปทั้งหมด
แต่เธอหายไปได้
คุณพระคุณเจ้า
ฉันเข้าใจแล้ว ขอโทษจริงๆ นะ
ฉันจะไป
ลาก่อน มอนิก้า
ขอให้มีความสุขกับเขาไปตลอดชีวิต
แชนด์เลอร์
ถ้าไปกันไม่รอดก็โทรหาฉันนะ
ไม่ต้องห่วง ผมคอยดูส่วนนี้อยู่
ที่จริง ผมมีเจ้าหนูนี่ ไว้ส่องตาคนด้วย
โอเค แล้วเจอกันนะ
ฉันแค่พามอนิก้ามาดูหนังสือนายน่ะ
คำบรรยายโดย รัญญ์นภัส โชติวิทย์ไกรกุล